นับแต่อดีตจนปัจจุบัน

การเดินทางที่สะดวกและประหยัดที่สุดเห็นจะเป็น การโดยสารรถไฟ

พ่อบอกว่าประหยัด และสะดวก ที่สำคัญเพราะพ่อเข้าห้องน้ำบ่อย ^ ^

จะเดินยืดแข้ง เหยียดขา แกว่งแขน ก็ทำได้สบาย

ขึ้นเหนือ ล่องใต้ ที่ไหนๆ ก็ไปถึงด้วยรถไฟ

ผ่านมานานนับ 2 ปีที่พ่อจากไป
blog นี้เกิดขึ้นตั้งแต่พ่อยังอยู่ ด้วยอยากให้พ่อถ่ายทอดเรื่องเล่าสนุกๆ ของพ่อให้ผ่านเป็นตัวอักษร….แต่เวลาไม่เคยคอยใคร
เวลาไม่หวนกลับ…พ่อไม่สามารถบอกกล่าวสิ่งใดได้อีก เมื่อลมหายใจและชีวิตของพ่อถูกพรากไป
ถึงเวลาที่ต้องก้าวต่อไป
ได้เวลาทำสิ่งละอันพันละน้อยเพื่อจะได้ก่อเกิดสิ่งงดงาม
เอาล่ะ…เริ่มได้

 

มะม่วงหิมพานต์เป็นหนึ่งในจำพวกลูกหว้า ลูกแพ นมแมว ชุมเรียง ลูกโทะ ลูกเหมล หลุมนก (ชื่อเรียกผลไม้ต่างๆ ตามภาษาใต้) ที่พ่อมักเก็บกินเวลาออกไปทุ่งนา…เพื่อพาวัวไปเล็มหญ้า (หรือจะบอกว่าไปเลี้ยงวัวนั่นเอง)

วันที่ 21 พฤษภาคม 2550 พ่อนั่งรถไฟไปกรุงเทพฯ….ถึงพัทลุง

มีคนขายเม็ดยาร่วงหลาน้ำผึ้ง(เม็ดมะม่วงหิมพานต์ราดน้ำเชื่อมเหนียวๆ) พ่ออยากจะกินและคิดถึงว่าจะซื้อให้ลูกได้กินด้วย จึงซื้อมา 5 ชิ้น

พอให้ลูกกิน…ลูกบอกว่าอร่อยดี….

พ่อจึงสบายใจ

เรื่องมีเยอะมีแยะ…

ต้องรอการรวบรวม

โปรดติดตาม